سرودهای گریگوریایی ﻭ ﻓﺮﻡ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﯽ

, ,
سرودهای گریگوریایی

سرودهای گریگوریایی ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﻫﺎﻳﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﮐﻪ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﻣﺘﻮﻥ ﻣﻘﺪﺱ ﺑﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻻﺗﻴﻦ، ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤﺮﺍﻫﯽ ﺳﺎﺯ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﺎﭖ ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﯼ ﺍﻭﻝ (ﻣﻠﻘﺐ ﺑﻪ ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﯼ ﮐﺒﻴﺮ) ﺍﺳﺖ.

ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ

ﺩﺭ ﺳﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﻣﺘﻤﺎﺩﯼ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﺑﺎﻓﺖ ﻣﻮﻧﻮﻓﻮﻧﻴﮏ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﻣﻮﻧﻮﻓﻮﻧﻴﮏ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻳﮏ ﺧﻂ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﯼ ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﻳﺎﻳﯽ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﺎﻝ ﻫﺎﯼ ۱۱۰۰ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﻣﻮﻧﻮﻓﻮﻧﻴﮏ

ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮏ ﺻﺪﺍﻳﯽ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ

ﻭﻟﯽ ﺩﺭ ﺳﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪﯼ ﺷﮑﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ یعنی سرودهای گریگوریایی ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

ﻭ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻧﺘﻮﺱ ﻓﻴﺮﻣﻮﺱ (Contus Firmus) ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﺪﻩ، ﻳﮏ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻡ ﺑﻪ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪﯼ، ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﭘﻮﻟﻴﻔﻮﻧﻴﮏ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎﯼ ﭼﻨﺪ ﺻﺪﺍﻳﯽ ﭘﻴﺶ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ.

ﭘﻮﻟﯽ ﻓﻮﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﯼ

ﺩﻭ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﻣﻠﻮﺩﯼ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍ ﻫﺎ ﻳﺎ ﺧﻄﻮﻁ ﻣﻠﻮﺩﯼ

ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﺍﯼ ﺍﻳﻔﺎﯼ ﻧﻘﺶ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺳﺒﮏ ﻣﻮﺳﻴﻘﺎﻳﯽ ﺩﺭ ﺳﺪﻩ ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ

ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻳﯽ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﯼ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺁﺭﺱ ﻧﻮﺍ (ﻫﻨﺮ ﻧﻮ) ﻳﺎﺩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ

ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺳﺒﮏ ﻭ ﺷﻴﻮﻩ ﻗﺮﻥ ﻫﺎﯼ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺁﺭﺱ ﺁﻧﺘﻴﮑﺎ (ﻫﻨﺮ ﻗﺪﻳﻢ) ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ.

ﻣﻮﺳﻴﻘﯽ ﺁﺭﺱ ﻧﻮﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺁﺭﺱ ﺁﻧﺘﻴﮑﺎ ﻇﺮﺍﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﺩﺍﺭﺩ، ﭘﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﯼ ﺍﺳﺖ.

پکیج های پیشنهادی سایت ردیف تی وی به شما

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *